Tijdens de Korte Armen Dag van De Hoogstraat stond ontmoeting centraal. Mensen met een korte arm of amputatie kwamen samen, wisselden ervaringen uit en zagen verschillende manieren waarop sport, dagelijks leven en ambitie eruit kunnen zien.
Voor Emke was het geen los moment. Inmiddels staat ze midden in een traject waarin snowboarden niet alleen plezier geeft, maar ook onderdeel is geworden van een groter doel: doorgroeien als para-atleet en ontdekken hoe ver ze kan komen.
Emke, als je terugdenkt aan de Korte Armen Dag: wat neem je nog steeds mee van die dag?
Ik vond dit een superleuke dag waarbij ik veel verbinding gevoeld heb. Mooi om te zien hoe iedereen samenkomt en ervaringen met elkaar deelt. Iedereen heeft zo’n mooie mindset en staat open om van alles te ontdekken en leren van en met elkaar.
Waren er gesprekken of ontmoetingen die je zijn bijgebleven?
Gesproken met een ex paralympisch zwemmer. Hij begreep mijn route richting de paralympische spelen heel goed, en ook de moeilijkheden hierin. Hij zei: “iedereen die de kans krijgt om naar de Paralympische spelen te gaan moet dit aangrijpen. Ik gun dat iedereen.”
Heeft die dag invloed gehad op hoe je naar jezelf kijkt – als sporter of gewoon als Emke?
Deze dag heb ik af en toe een voorbeeld mogen zijn voor jonge kinderen met een korte arm. Dat dit ook mogelijk is om naartoe te groeien. Er was een tante met haar neefje met korte arm aanwezig. Zij vroeg mij om advies om aan hem mee te geven. Dit vond ik een mooi moment, dat ík iemand ‘levensadvies’ mocht geven. Prachtig!
Sindsdien zijn er trainingen geweest, wedstrijden, vooruitgang en waarschijnlijk ook momenten waarop dingen minder vanzelf gingen. Van buitenaf lijkt een sporttraject vaak vooral te gaan over resultaten. Maar daarachter zitten keuzes, energie, plannen en soms ook aanpassen.
Waar sta je nu in jou weg richting de Paralympische droom?
Momenteel zit ik in een relatief lastig traject, wat inderdaad van buitenaf vaak niet gezien wordt. Ik heb mooie resultaten behaald afgelopen seizoen. Ben Europees kampioen en heb mijn debuut in de World Cup gemaakt. Binnen de World Cup ranglijst ben ik 4e geëindigd. Supermooie resultaten waar ik zeker trots op ben. Goed op weg richting de Paralympische Spelen zou je zeggen.
Helaas is het momenteel nog zo dat mijn klasse (vrouwen upper limb) nog geen officiële klasse op de Paralympische Spelen is. Dit, doordat er afgelopen jaren te weinig deelnemers zijn komen opdagen. Ik heb mij hier nu voor ingezet en heb een groepsapp gemaakt met alle vrouwen in mijn klasse. Ik heb gesprekken gevoerd met de IPC en de FIS en heb hierdoor duidelijk gekregen wat ze van ons willen zien. Dit betekent dat wij ons maart 2027 moeten laten zien tijdens het wereldkampioenschap in Canada. Dit is zeker realistisch, alleen is het zo dat de bond niks financiert zolang er geen ‘toekomst’ (Paralympische Spelen) in het vooruitzicht is. Dit houdt in dat ik zo’n reis naar Canada volledig zelf moet gaan financieren, voordat de bond mij hierin kan helpen. Dit is een flink bedrag, denk aan vliegtickets, trainers, liftpassen, overnachting, wedstrijdkosten. Naast mijn sport ben ik ook nog voltijd student, dus dit is een uitdaging waar ik afgelopen maanden al mee bezig ben en de komende maanden ook zeker nog veel mee bezig zal zijn. Verder gaat het trainen natuurlijk gewoon door met superveel plezier!
Het is dus nodig om die financiën via crowdfunding bij elkaar te sprokkelen. Elke gelegenheid pak ik aan om dat te doen. Dit moet dus naast dus het inzetten om mijn klasse op de Spelen te krijgen, de topsport én mijn een voltijd studie. Dat is echt wel pittig.
Wat is er veranderd sinds je begon?
Ik ben 2 jaar geleden begonnen, en beetje als een sneltrein erdoorheen gegaan. Wat een grote verandering is, is dat ik mijn debuut heb mogen maken in de World Cup.
Wanneer voelde je: ik ben niet meer alleen aan het proberen, ik ben hier echt naartoe aan het werken?
Op het moment dat ik te horen kreeg dat ik mocht starten in de World Cup. Dat mijn resultaten en groei gezien wordt.
Iedere sporter kent uitdagingen. Voor iemand met een korte arm kunnen die soms zichtbaar zijn, maar vaak ook helemaal niet.
Zijn er dingen waarvan mensen denken dat ze moeilijk zijn, terwijl dat voor jou juist geen issue is?
In principe zijn de dingen die ik lastig vind ook de dingen waarin de mensen om mij heen uitdaging in zien.
En andersom: waar zit voor jou de echte uitdaging?
De échte uitdaging zit wel in het studeren en beoefenen van topsport. Ik volg een pittige studie met veel aanwezigheidsplicht. Gezien ik wintersporter ben, ben ik in de wintermaanden vaker meerdere weken weg voor trainingen en wedstrijden. Hierdoor mis ik gelijk veel binnen mijn studie. Vanuit de HAN is er ook weinig begeleiding voor wintersporters in combinatie met mijn studie.
Veel lezers zullen zichzelf herkennen in het zoeken naar hun eigen manier van doen – in sport, werk of dagelijks leven.
Wat zou je willen meegeven aan iemand met een korte arm of amputatie die twijfelt om iets nieuws te proberen?
Waar een wil is is een weg. In overleg zijn er vaak meer dingen mogelijk dan je denkt. Je krijgt het meeste spijt van de dingen die je niet hebt gedaan.
Tot slot:
Waar kijk je de komende tijd het meest naar uit? En wat hoop je dat de volgende stap wordt?
Het is momenteel hartje zomer wat natuurlijk ook lekker is, maar ik kijk alweer heel erg uit naar de bergen met sneeuw en mij weer een vol seizoen in te zetten.
Daarnaast kijk ik natuurlijk heel erg uit naar het Wereldkampioenschap in Canada en hoop ik daar te horen dat mijn klasse, maar dus ook ik, naar de Paralympische Spelen mag in de Franse Alpen 2030!
Misschien is dat uiteindelijk ook waar dit verhaal over gaat: niet wachten tot iets vanzelfsprekend voelt, maar beginnen en onderweg ontdekken hoe ver je kunt komen.
Wil jij Emke steunen in haar weg naar de Paralympische spelen? Doe dan een donatie op haar site!
